Historia

Kaplica Divo Marcellino 1939 r.

Kaplica Divo Marcellino 1939 r.

hr. Edward Raczyński

hr. Edward Raczyński

Kościół pw. Św. Marcelina został wybudowany w latach 1817-1820 na polecenie Hr. Edwarda Raczyńskiego (patron Św. Marcelin – papież i męczennik, który za panowania Dioklecjana w roku 304 n.e. został ścięty za wiarę). Na frontonie świątyni jest umieszczony napis: DIVO MARCELINO. Edward Raczyński w ten sposób uczcił ciotecznego kuzyna Marcelego Lubomirskiego, żołnierza napoleońskiego, poległego w 1807 r. podczas oblężenia Sandomierza.

Architektonicznym pierwowzorem dla tej budowli była świątynia rzymska, zwana Maison Carree, z I w. p.n.e. w Nimes, we Francji. Fronton świątyni zdobią kolumny, a elewacje boczne półkolumny w porządku korynckim, w tzw. układzie „pseudoperipteros” (peripteros – z łac. otoczony jednym rzędem kolumn). Żeliwne elementy świątyni – bazy i kapitele kolumn, fryz, posągi lwów i antaby na drzwiach zostały odlane przez Hr. Raczyńskiego. Świątynia podzielona jest na dwie kondygnacje. Górna o dekoracji klasycystycznej pełniła funkcję kaplicy pałacowej, a obecnie jest jako kościół parafialny, dolna jako mauzoleum. W górnej części świątyni ołtarz główny został wykonany i ufundowany w 1832 r. Mozaikowe antepedium to dzieło Franciszka Lanciego. Jest wykonane z takiego samego materiału jak antepedium znajdujące się w Złotej Kaplicy w katedrze poznańskiej. Fryz, który otacza wnętrze świątyni, przedstawia orły zwrócone parami ku sobie z rozpiętą girlandą. Motyw ten ma na celu podkreślić bohaterskiego ducha Marcelego Lubomirskiego. Po lewej stronie drzwi głównych, na ścianie znajduje się płaskorzeźba z białego marmuru z 1880 r. przedstawiająca Elizę Krasińską z dziećmi.

W dolnej części świątyni – mauzoleum znajdują się trzy sarkofagi, w których pochowani są: Prezydent Hr. Edward Raczyński, Konstancja i Roger Raczyńscy. Ponadto na ścianach mauzoleum znajdują się tablice nagrobne, m.in. tablica, za którą spoczywa serce Hr. Edwarda Raczyńskiego fundatora tej świątyni.